Szukaj szczoteczki

4 sierpnia 2020
plomba zeba

Do ubytków dochodzi najczęściej na skutek próchnicy oraz urazów mechanicznych. Wypełnia się je po to, by odbudować utracone tkanki, i tym samym przywrócić uzębieniu właściwą wielkość, kolor oraz kształt. Wraz z rozwojem medycyny stomatolodzy stosują do wypełniania materiały coraz lepszej jakości, jednak mimo to zdarza się, że plomby nam wypadają. Dlaczego tak się dzieje i co wpływa na „żywotność” naszych wypełnień?

Wypełnienia to wszystkie elementy, które pozwalają odtworzyć anatomiczną budowę danego, naruszonego w wyniku powstania ubytków zęba. Mogą być one wytwarzane z bardzo różnych materiałów, które pacjent dobiera w porozumieniu z lekarzem. Oczywiście, czym droższe wypełnienie, tym większa jego trwałość i zdolność estetycznego dopasowania się do uzębienia.

Jakie wyróżniamy rodzaje wypełnień?

Obecnie stomatolodzy są nam w stanie zaproponować kilka różnych rodzajów wypełnień, które różnią się od siebie trwałością, zastosowanym materiałem, oraz oczywiście ceną. Zaliczamy do nich wypełnienia:

  • Amalgamatowe – to najstarsze znane w stomatologii zachowawczej wypełnienia. Są stopem rtęci połączonym z kilkoma innymi metalami, i uchodzą za trwałe oraz nieścieralne. Stosuje się je najczęściej w leczeniu ubytków zębów bocznych bądź niewidocznych ubytków przyszyjkowych, ponieważ mają srebrno-szarą barwę i wyróżniają się na tle zębów, co może powodować dyskomfort. Ich podstawowym minusem jest duże przewodnictwo cieplne, które może prowadzić do okresowego bólu występującego podczas jedzenia. Są finansowane w ramach NFZ, a zatem darmowe.
  • Kompozytowe – to z kolei najczęściej stosowane wypełnienia. Wytwarza się je z użyciem materiałów światłoutwardzanych bądź chemoutwardzalnych. Świetnie przylegają do zachowanych tkanek, dzięki czemu przy ich opracowywaniu nie ma konieczności usuwania zdrowych tkanek zęba. Ich założenie wymaga zazwyczaj tylko jednej wizyty u stomatologa, a sama plomba bardzo dobrze zgrywa się z kolorem uzębienia. Materiały kompozytowe wzmacniają także struktury zęba i są odporne na zgniatanie. Ich minusem jest jednak dość wysoka ścieralność i mniejsza trwałość niż w przypadku innych wypełnień.
  • Glasjonomerowe – to wypełnienia w formie proszku, zawierającego w swoim składzie szkło wapniowo-glinowo-krzemowe, dodatkowo wzbogacone jonami fluoru. Uchodzą za wytrzymałe na zgniatanie, jednak ich odporność na rozciąganie jest stosunkowo niska. Bardzo dobrze przylegają za to do zębiny i są odporne na wilgoć.
  • Inlay&Onlay porcelanowe – wypełnienia pozwalające idealnie odtworzyć anatomiczny kształt zębów. Aby je wykonać, uprzednio pobiera się wycisk uzębienia, na podstawie którego następnie w pracowni protetycznej powstaje wypełnienie doskonale dopasowane do rodzaju ubytku. Są tworzone z materiałów takich jak żywica i specjalne cementy, dzięki którym na długo zachowują szczelność i są odporne na ścieranie. Sprawiają, że ząb wygląda naturalnie i nie traci swoich właściwości.
  • Inlay&Onlay ze złota – stosuje się je w przypadku bardzo dużych ubytków, ponieważ złoto nie powoduje uczuleń i cechuje się dużą wytrzymałością. Mają działanie bakteriostatyczne i zapobiegają powstawaniu próchnicy. Z uwagi na swój kolor, są stosowane głównie przy okazji wypełniania górnych zębów trzonowych.

Od czego zależy trwałość wypełnienia?

Trwałość wypełnienia jest na dobrą sprawę zależna od trzech rzeczy. Są nimi kolejno:

  • Materiał wykonania wypełnienia – za najmniej trwałe uchodzą wypełnienia amalgamatowe i kompozytowe. Zdecydowanie bardziej solidne są plomby porcelanowe, które przy okazji charakteryzują się dużą estetyką i odpornością na ścieranie.
  • Sposób założenia plomby – technika „montażu” wypełnienia również ma niebagatelny wpływ na jego trwałość. Zakłada się, że plomba powinna być doskonale połączona z zębem, w przeciwnym razie szybko może nam wypaść. Z uwagi na to, wypełnienia powinno się zakładać pod specjalną osłoną, dzięki której w okolice leczonego miejsca podczas zabiegu nie dostanie się woda ani ślina.
  • Styl życia pacjenta – my sami również mamy wpływ na to, jak długo dana plomba nam posłuży. Trwałość wypełnienia jest bowiem zależna od tego, jakie pokarmy przyjmujemy – czy nie są one zbyt twarde bądź lepkie. Niebagatelne znaczenie dla trwałości wypełnienia ma także siła tarcia i zaciskania przez nas zębów.

Co zrobić, gdy wypełnienie nam wypadnie?

Wypadnięcie plomby jest problemem dość powszechnym. Czasem zdarza się ono już po kilku dniach od wizyty w gabinecie stomatologicznym, czasem po kilku latach, a jeśli mamy szczęście, nie zdarza się w ogóle. Tak czy owak, zawsze w przypadku utraty wypełnienia należy niezwłocznie zgłosić się do stomatologa. Lekarz natychmiast zastąpi utraconą plombę nową, dzięki czemu unikniemy przykrych konsekwencji zdrowotnych.

Kategoria : Blog
7 lipca 2020

Zapewne wielokrotnie zdarzało Ci się słyszeć, że herbata, oprócz kawy i papierosów, jest produktem najsilniej barwiącym nasze zęby. Właśnie z uwagi na ten fakt, zdecydowana większość stomatologów zaleca ograniczyć picie ciemnej herbaty do minimum. Tylko jak to zrobić? Wszak w naszej kulturze napar ten jest niezwykle popularny, i pijemy go nawet kilka razy dziennie, zwłaszcza do posiłków. Jeśli trudno jest Ci całkowicie zrezygnować z tradycyjnej herbaty, mamy dla Ciebie doskonałe rozwiązanie – zamiast herbaty czarnej, pij białą! Jak się bowiem okazuje, jej właściwości zdrowotne są nie do przecenienia.

Biała herbata pochodzi z Chin, gdzie przed laty była spożywana głównie przez ludzi z tamtejszych wyższych sfer. Dlaczego uważa się ją za tak wyjątkową? Na wszystko zasadniczy wpływ ma proces produkcji. Dzięki temu, że jest ona najmniej przetwarzana, zawiera najwięcej składników odżywczych, co bezpośrednio przekłada się na zdrowotne właściwości. Ponadto, biała herbata ma również delikatny, subtelnie słodki smak, który dodatkowo zachęca do jej częstego spożywania.

Wpływ białej herbaty na zdrowie organizmu

Biała herbata była stosowana w medycynie już wieku temu, jednak dopiero w ostatnim czasie naukowcy dowiedli jej leczniczych właściwości. Główna w nich zasługa antyoksydantów, których biała herbata ma w swoim składzie najwięcej ze wszystkich herbat. Antyoksydanty są substancjami doskonale chroniącymi nasze ciało przed uszkodzeniami spowodowanymi atakiem wolnych rodników. Dzięki dużej liczbie antyoksydantów, mamy szansę uniknąć takich chorób cywilizacyjnych jak cukrzyca, udar mózgu, choroba niedokrwienna serca, miażdżyca, alzheimer, czy nowotwory.

Potwierdzono również, że regularne spożywanie białej herbaty pozwala wyregulować poziom cholesterolu we krwi oraz poprawić ciśnienie, co sprawia, że znacznie zmniejsza się ryzyko zachorowania na choroby serca. To nie wszystko. Biała herbata ma także doskonały wpływ na kości, dzięki czemu jej spożywanie szczególnie poleca się osobom zmagającym się z zapaleniem stawów czy osteoporozą.

Najważniejsze korzyści, jakie płyną dla organizmu ze spożywania białej herbaty, przybliżono poniżej:

  • zmniejszone ryzyko chorób cywilizacyjnych, typu cukrzycy, udaru mózgu, czy nowotworów,
  • wyregulowanie poziomu cholesterolu we krwi – poprawa ciśnienia,
  • poprawa kondycji kości,
  • poprawa kondycji skóry.

Wpływ białej herbaty na kondycję jamy ustnej

Regularne spożywanie białej herbaty może się okazać również zbawienne dla naszych zębów. Po pierwsze, zawiera ona w swoim składzie naturalne fluorki, które pomagają utrzymać higienę jamy ustnej oraz samoistnie zwalczają bakterie odpowiedzialne za powstawanie próchnicy. Dzięki nim, zminimalizowane zostaje również ryzyko powstania kamienia nazębnego.

Biała herbata – w przeciwieństwie do innych herbat – nie przebarwia też zębów, a wręcz przeciwnie, pozwala nam utrzymać je w bieli. Poza tym, jej przyjemny, atrakcyjny aromat pomaga zwalczyć problem halitozy, czyli nieprzyjemnego zapachu z ust.

Jak widać, korzyści z spożywania białej herbaty jest naprawdę wiele, a naukowcy już teraz zastanawiają się, czy nie warto wyciągu z niej włączyć do składu płukanek i past do zębów.

Czy istnieją jakieś przeciwskazania do spożywania białej herbaty?

We wszystkim najważniejszy jest umiar. Biała herbata ma wprawdzie wiele zdrowotnych właściwości, jednak picie jej w zbyt dużych ilościach, bądź przygotowywanie zbyt mocnych naparów może skutkować wzrostem ilości garbników w organizmie, czego konsekwencję będą stanowić podrażnienia błony śluzowej. Ponadto, obecne w zbyt dużym stężeniu w herbacie polifenole mogą prowadzić do zaburzeń wchłaniania żelaza, czego z kolei efektem może być nawet wystąpienie niedokrwistości.

Pamiętajmy również, że biała herbata – jak każdy tego typu napój – obfituje w kofeinę, która przyjmowana w zbyt dużych ilościach może mieć niekorzystny wpływ na nasze zdrowie i samopoczucie. Jeśli zatem chcemy uniknąć wszystkich przykrych, wymienionych wyżej konsekwencji, spożywajmy białą herbatę nie częściej niż 2-4 razy dziennie. Przez pozostały czas pragnienie zaspokajajmy wodą.

Kategoria : Blog
18 czerwca 2020
badanie endometrem

Leczenie endodontyczne uchodzi za jedno z najbardziej skomplikowanych w stomatologicznym fachu. Wynika to z anatomicznej budowy naszych zębów, problematycznej lokalizacji ich newralgicznych miejsc, oraz konieczności korzystania podczas opracowywania kanałów z bardzo cienkich narzędzi. Jednym z takich narzędzi jest endometr, a zatem swoisty miernik, za pomocą którego specjalista ma szansę dokonać pomiaru długości kanału zęba i tym samym znacznie łatwiej zaplanować przebieg zabiegu.

Do powikłań podczas leczenia endodontycznego dochodzi najczęściej na skutek pozostawienia w kanale korzeniowym zainfekowanej miazgi. Częstą przyczyną niepowodzeń zabiegu jest także perforacja wierzchołka korzenia oraz „przepchnięcie” materiału stomatologicznego przez korzeń zęba. Efektem tego typu sytuacji jest najczęściej zakażenie tkanek okołowierzchołkowych oraz konieczność powtórzenia zabiegu. Na szczęście, dzisiejsze gabinety stomatologiczne są wyposażone w narzędzia, które pozwalają precyzyjnie zbadać długość kanału zębowego, i tym samym ograniczyć ryzyko wszelkich powikłań. Narzędzia te nazywamy właśnie endometrami.

Czym jest długość robocza kanałów zębowych?

Długością roboczą kanału zębowego nazywamy odległość pomiędzy dwoma, umownie ustalonymi punktami danego zęba. Pierwszy z tych punktów to tak zwany „punkt referencyjny”, który wyznacza się na koronie zęba, a drugi to otwór fizjologiczny, innymi słowy przewężenie wewnątrz kanału korzeniowego, do którego sięga miazga. Otwór fizjologiczny zlokalizowany jest zazwyczaj w odległości 0,5-2 mm od wierzchołka korzenia i uznajemy go za granicę, do której należy opracować i wypełnić dany kanał.

Jak pewnie wszyscy wiecie, długość kanału zębowego jest w przypadku każdego pacjenta kwestią indywidualną, a zatem przed rozpoczęciem opracowywania danego kanału zębowego konieczne jest dobranie do pracy odpowiednio długiego narzędzia. Wybór narzędzia zbyt krótkiego grozi bowiem pozostawieniem resztek w obrębie miazgi, zaś narzędzie za długie może z kolei doprowadzić do perforacji wierzchołka korzenia. Idealne do danego przypadku narzędzie pozwala nam dobrać właśnie endometr.

Na czym polega działanie endometru?

Endometr jest niewielkim urządzeniem, na które składa się wyświetlacz, sygnalizator, a także dwie elektrody (czynna oraz bierna). Elektroda czynna zainstalowana jest na pilniku endodontycznym, który wprowadza się podczas dokonywania pomiaru do kanału zęba, zaś elektroda bierna posiada kształt klipsy i zakłada się ją pacjentowi na wargę. Kiedy pilnik dociera do otworu fizjologicznego (charakterystycznego przewężenia wewnątrz kanału korzeniowego), do którego sięga właściwa miazga, otrzymujemy sygnał świetlny bądź dźwiękowy. W tym samym czasie na ekranie endometru zostaje zaś wyświetlona informacja dotycząca tego, jak głęboko znajduje się pilnik.

Najbardziej zaawansowane endometry dodatkowo wyposażone są w funkcje Root Vizard, która umożliwia lekarzowi obserwację przesuwającego się narzędzia wzdłuż opracowywanego kanału, a także funkcję Root Zoom, za sprawą której istnieje możliwość powiększenia obrazu przywierzchołkowej części zęba.

Jakie są zalety dokonywania pomiarów przy pomocy endometru?

Mierzenie długości kanału za pośrednictwem endometru jest skuteczne, bezpieczne i dla samego pacjenta zupełnie bezbolesne. Zaletą korzystania z narzędzia jest także to, że pomiaru możemy dokonywać wielokrotnie, dzięki czemu możliwe jest opracowanie kanału bez konieczności wykonywania zdjęć radiologicznych. Nic nie stoi na przeszkodzie, by mierzyć przy pomocy endometru kanały zębowe u wszystkich grup użytkowników, w tym również dzieci i kobiet w ciąży.

Zalety dokonywania pomiarów przy pomocy endometru:

  • wysoka skuteczność i bezpieczeństwo pomiaru,
  • możliwość wielokrotnego dokonywania pomiaru,
  • pomiar nie jest czasochłonny,
  • dokonywanie pomiaru jest komfortowe dla pacjenta (w przeciwieństwie do zdjęć RTG, w trakcie których konieczna jest ochrona radiologiczna),
  • możliwość dokonywania pomiaru z wykorzystaniem narzędzi 06-10, czyli tych, które zazwyczaj nie są widoczne na zdjęciach rentgenowskich,
  • możliwość dokonywania pomiaru również w przypadku podejrzenia perforacji.
Kategoria : Blog
22 kwietnia 2020
jezyczek

Języczek podniebienny pełni szereg ważnych funkcji w naszej jamie ustnej. To on stanowi jedną z ważniejszych barier dla bakterii, za jego sprawą jesteśmy w stanie wyraźnie wymawiać głoski i utrzymywać w obrębie błon śluzowych odpowiednio wilgotne środowisko. Niestety, zdarza się czasem, że języczek jest powiększony, zaczerwieniony bądź zwyczajnie boli. Co zrobić w takim wypadku? Czym charakteryzuje się języczek podniebienny i jakie jeszcze pełni funkcje?

Języczek podniebienny przez wielu błędnie bywa nazywany „gardłowym”; wszystko z uwagi na jego lokalizację. Języczek ma formę stożkowego wyrostka i stanowi część podniebienia znajdującą się bowiem najbliżej gardła. Po łacinie określa się go terminem „uvula”.

Czym jest języczek podniebienny?

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, czym tak naprawdę jest języczek podniebienny i jakie spełnia funkcje. Niektórzy błędnie utożsamiają go z migdałkami, inni sądzą, że jest nam kompletnie nieprzydatny. Tymczasem języczek podniebienny to bardzo ważny narząd, który w codziennym życiu jest wręcz niezbędny.

Jeśli dostalibyśmy zadanie wskazania dokładnej lokalizacji języczka podniebiennego, należałoby powiedzieć, że znajduje się on dokładnie po środku jamy ustnej, pomiędzy fałdami błony śluzowej o kształcie łuków. Część podniebienia miękkiego wraz z języczkiem podniebiennym jest ruchoma, co oznacza, że zmienia położenie w zależności od wykonywanej przez nas czynności – gdy jemy języczek jest ustawiony poziomo, a w stanie spoczynku pionowo.

Zdrowy, nienaruszony języczek podniebienny powinien mieć różowe zabarwienie i stożkowatą, niewielką formę. Na jego budowę składają się tkanka łączna i mięśniowa, które razem tworzą tak zwany mięsień języczka, odpowiedzialny za unoszenie się i skracanie podniebienia miękkiego.

Jakie funkcje pełni języczek podniebienny?

Pomimo swoich niewielkich rozmiarów i niepozornego wyglądu, języczek podniebienny – jak już podkreślono wcześniej – jest bardzo ważnym narządem dla naszego codziennego funkcjonowania. Wśród zadań, jakie wypełnia, możemy wyróżnić:

  • dbanie o to, by pożywienie trafiało do przełyku i przewodu pokarmowego, a nie jamy nosowej. W trakcie jedzenia języczek unosi się wraz z podniebieniem, co skutecznie blokuje dostęp do niepożądanych obszarów;
  • zapewnianie możliwości swobodnego oddychania;
  • zapobieganie chrapaniu i bezdechowi sennemu;
  • utrzymywanie odpowiedniej wilgoci w obrębie jamy ustnej i gardła za sprawą dużej produkcji śliny;
  • umożliwianie właściwego artykułowania słów;
  • chronienie przed wirusami.

Choroby związane z języczkiem podniebiennym

Ze względu na to, jak istotne języczek podniebienny pełni w naszej jamie ustnej funkcje, wszelkie związane z nim choroby mogą być dla nas niezmiernie uciążliwe. Najczęstszą przypadłością jest wydłużenie języczka podniebiennego, które ogranicza dopływ powietrza do dróg oddechowych i tym samym prowadzi do chrapania. Te z kolei może być jedną z przyczyn bezdechu sennego, który nieleczony może skutkować takimi groźnymi schorzeniami jak choroba niedokrwienna serca, zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu.

Czasem zdarza się również, że nasz języczek podniebienny jest powiększony i zaczerwieniony. Wówczas możemy domniemywać, że ma to związek z wykształcającymi się infekcjami pokroju przeziębienia czy anginy. Zalegające w jamie ustnej bakterie bardzo chętnie atakują bowiem języczek, prowadząc do obrzęków, które są łatwe do dostrzeżenia (teraz już wiesz, dlaczego gdy byłeś dzieckiem lekarz tak często zaglądał ci to gardła!). Zaczerwienienie języczka podniebiennego nie musi się jednak wiązać wyłącznie z chorobami wirusowymi, ale może też być konsekwencją wymiotów, choroby refluksowej oraz spożywania alkoholu.

Spotkać możemy się także z przekrwionym, czerwonym i spuchniętym języczkiem podniebiennym. Tego typu wygląd będzie świadczył najpewniej o problemach alergicznych. Wprawdzie łagodne stany alergiczne nie są groźne, jednak należy mieć na uwadze fakt, że w przypadku silnych stanów zagrożone może być nawet nasze życie – języczek bardzo szybko bowiem „puchnie”, co może prowadzić do zablokowania dróg oddechowych i uduszenia. Właśnie dlatego tak istotne jest, by alergicy zawsze posiadali przy sobie adrenalinę.

Leczenie chorób języczka podniebiennego

Leczenie chorób związanych z języczkiem podniebiennym jest oczywiście uzależnione od ich przyczyn. W przypadku przerostu języczka podniebiennego, który prowadzi do chrapania, zaleca się wykonanie zabiegu chirurgicznego polegającego na jego skróceniu. Tego typu zabiegi są wykonywane w znieczuleniu (miejscowym bądź ogólnym) i refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Problem z powiększonym i zaczerwienionym języczkiem podniebiennym powinien zniknąć wraz z pozbyciem się przez nas infekcji, która do niego doprowadziła. Aby wyeliminować przeziębienie czy anginę najprościej jest udać się do swojego lekarza rodzinnego bądź do laryngologa – każdy z tych specjalistów powinien przepisać nam medykamenty, które pomogą szybko pozbyć się kłopotów zdrowotnych.

Jeśli natomiast na skutek alergii zmagamy się z przekrwionym i spuchniętym języczkiem podniebiennym, zaleca się wizytę u alergologa, który pomoże nam opanować objawy alergii.

Kategoria : Blog
3 kwietnia 2020
zatruty zab

Zatrucie zęba jest elementem leczenia kanałowego. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym i ma on na celu stworzenie odpowiednich warunków do ostatecznego usunięcia miazgi. Cała operacja sprowadza się de facto do otwarcia komory zęba, i następnie nałożenia przez stomatologa specjalnej pasty w formie trucizny, która pozwala uwolnić się nam od bardzo bolesnych dolegliwości towarzyszących stanom zapalnym.

W jakich przypadkach przeprowadza się zatrucie zęba?

Zaawansowane zmiany próchnicze rozwijające się pod szkliwem i atakujące zębinę w konsekwencji prowadzą do stanów zapalnych miazgi. Te z kolei – za sprawą zwiększającego się w komorze zęba ciśnienia krwi – powodują silne bóle, a także stałą bądź przerywaną nadwrażliwość na ciepło, zimno, oraz inne bodźce termiczne. Najczęściej w celu wyeliminowania wymienionych dolegliwości korzysta się z ekstyrpacji przeżyciowej miazgi, która przy współpracy pacjenta jest w stanie możliwie bezinwazyjnie przeprowadzić nas przez całe leczenie kanałowe.

Czasem jednak zdarza się, że nie ma możliwości zastosowania metody ekstyrpacji przejściowej miazgi. Do wykonania tego zabiegu konieczne jest bowiem znieczulenie, na które niektórzy pacjenci się nie zgadzają bądź z różnych względów nie mogą zostać mu poddani (na przykład ze względu na uczulenie na leki znieczulające bądź hemofilię). Właśnie wówczas wykonuje się zabieg dewitalizacji miazgi, czyli zatrucia zęba.

Czy zatruwanie zęba jest bezpieczne?

Zatrucie zęba pozwala zachować ząb w jamie ustnej, a to najważniejsze. Niestety, zabieg ten jest obarczony ryzykiem pewnych powikłań.  Przede wszystkim, podczas stosowania środków dewitalizacyjnych może dojść do uszkodzenia tkanek okołowierzchołkowych – używany bowiem w trakcie procesu „zatruwania” zęba paraformaldehyd jest substancją mutagenną i cytotoksyczną. Wydostanie się pasty spod wypełnienia może być zatem bardzo groźne.

Stomatolodzy zalecają, by w trakcie korzystania z wypełnienia tymczasowego używać zęba oszczędnie, natomiast w przypadku wypadnięcia fleczera, natychmiast zgłosić się na wizytę awaryjną do gabinetu. Podobne zalecania dotyczą wystąpienia po kilku dniach od zatrucia zęba dolegliwości związanych z nagryzaniem i naciskaniem; mogą one bowiem wiązać się z rozwojem zgorzeli miazgi, której leczenie wymaga odrębnego sposobu postępowania.

Pamiętajmy, że aby przejść przez cały proces leczenia kanałowego i zatruwania zęba możliwie bezinwazyjnie i bezpiecznie, konieczna jest cierpliwość i ścisłe stosowanie się do zaleceń lekarza prowadzącego.

Czy zatruwanie zęba jest bolesne?

Zdecydowana większość pacjentów pyta przede wszystkim o to, czy proces zatruwania zęba jest bolesny. Otóż w przypadku konieczności przeprowadzania operacji bez znieczulenia, możemy spodziewać się intensywnego, ale krótkotrwałego bólu. Niestety, należy również liczyć się z tym, że dolegliwości mogą co jakiś czas nawracać – wszystko za sprawą wspomnianego wcześniej paraformaldehydu, który może powodować ból nawet mimo tego, że do współczesnych preparatów dewitalizacyjnych dodaje się specjalne leki znieczulające.

Poza tym należy pamiętać, że sposób i skuteczność działania trucizny u każdego pacjenta jest kwestią indywidualną i trudno jest precyzyjnie przewidzieć jej efekty.

Kiedy wykonuje się trucie zęba u dziecka?

Jedną z grup osób, u których zatruwanie zęba wykonuje się najczęściej są dzieci. Przyczynę tego faktu najczęściej stanowi problem z wykonaniem odpowiedniego znieczulenia u najmłodszych – szkraby często boją się bowiem wszelkiego ingerowania w stan własnej jamy ustnej, a także niechętnie podejmują współpracę ze stomatologiem.

W celu przeprowadzenia trucia zęba u dziecka, lekarz postępuje w analogiczny sposób jak w przypadku osoby dorosłej; pierwszą czynnością jest tutaj zatem opracowanie ubytku, po którym specjalista otwiera komorę zęba i dewitalizuje miazgę parapastą. Po tygodniu bądź dwóch przerwy, podczas kolejnej wizyty, usuwa się zaś zmumifikowaną, martwą miazgę.

Przeprowadzenie dziecka przez cały opisany wyżej, mało przyjemny proces może być szczególnie trudne. Właśnie dlatego stomatolodzy apelują o pomoc do rodziców, którzy powinni podczas zabiegu cały czas uspokajać malucha, nie opowiadać mu o bólu, a także uświadamiać pociechę, jak ważne jest wyleczenie nękających ją stanów chorobowych.

Jak po zatruciu zęba powinna wyglądać higiena jamy ustnej?

Stomatolodzy zalecają, by przez około godzinę od zabiegu dewitalizacji powstrzymać się od jedzenia; tyle czasu bowiem potrzebuje wypełnienie tymczasowe, by odpowiednio się utwardzić. Spełnia ono bardzo ważną funkcję, ponieważ izoluje szkodliwą dla zdrowia pastę dewitalizującą od organizmu.

Po upłynięciu około godziny od zatrucia zęba, zazwyczaj można już powrócić do normalnego trybu życia, należy jednak przy tym uważać na ząb poddany leczeniu i starać się go jak najmniej eksploatować.

Nie ma żadnych przeciwskazań, by po procesie dewitalizacji zęba pić alkohol, ponieważ do szczelnie zamkniętego zęba i tak nie powinny się przedostać żadne płyny i pokarmy. O higienę jamy ustnej należy dbać w sposób standardowy, szczotkując i nitkując zęby co najmniej dwa razy dziennie.

Kategoria : Blog
17 marca 2020
opuchlizna policzka

Masz problem ze spuchniętym, obolałym policzkiem? Dyskomfort związany z obrzękiem policzka nie pozwala Ci normalnie funkcjonować? Nie musisz się martwić! Dzięki lekturze niniejszego tekstu poznasz proste, domowe, i co najważniejsze skuteczne sposoby na zmniejszenie dolegliwości.

Kłopot spuchniętego policzka pojawia się najczęściej po zabiegach stomatologicznych takich jak ekstrakcja zęba (szczególnie w przypadku usuwania „ósemek”, czyli zębów mądrości), czy po leczeniu kanałowym. Czasem jednak jego bezpośrednią przyczynę stanowią również urazy typu poparzeń, czy też te powstałe w związku z przygryzaniem śluzówki. Co zrobić w przypadku problemu ze spuchniętym policzkiem?

Leczenie kanałowe najczęstszą przyczyną opuchnięć

Najczęściej pacjenci zmagają się z bólami i opuchnięciami policzków na skutek leczenia endodontycznego, zwanego również kanałowym. Obrzęki powstają zazwyczaj w obrębie tkanek zęba, w miejscach objętych stanem zapalnym. Co ciekawe, mogą być obecne zarówno przed leczeniem, jak i w jego trakcie oraz już po usunięciu zęba. Opuchlizna występuje zawsze po jednej stronie twarzy, tej, która jest objęta stanem chorobowym.

Niezmiernie rzadko się zdarza, by opuchlizna policzka wykształciła się bez wcześniejszych sygnałów ostrzegawczych w postaci bólu zęba, bądź ubytku jego tkanki. Niestety, pacjenci zgłaszają się zazwyczaj do specjalisty już w momencie, gdy ich ząb jest martwy, przez co stomatologowi pozostają tylko dwie opcje: leczenie kanałowe bądź usunięcie problematycznego zęba.

Zapewne wielu z Was zastanawia się, w jaki sposób dochodzi do opuchnięcia zębów po odbyciu leczenia endodontycznego. Otóż tego typu terapia niesie za sobą niestety ryzyko tego, że niektóre bakterie zdołają mimo wszystko pozostać w kanałach czy kanalikach bocznych zębów, co automatycznie sprawia, że po leczeniu pojawia się opuchlizna.

Opuchnięcia powstałe w wyniku usunięcia ósemek oraz urazów

Częstą przyczyną opuchnięć są też zabiegi usuwania „ósemek”. Wszystko dlatego, że „zęby mądrości” są ulokowane w kości szczęki i żuchwy, co sprawia, że wymagają usunięcia chirurgicznego, i co za tym idzie – pozbycia się większej ilości tkanki kostnej. Ta zaś nam „puchnie” w trakcie rekonwalescencji. Oczywiście, „ósemki” nie są jedynymi zębami, po ekstrakcji których pojawiają się opuchnięcia policzków – podobne dolegliwości mogą powstawać również po usunięciu innych zębów.

Przyczyną opuchlizny policzków mogą być również urazy termiczne, jak na przykład oparzenia (chociażby te powstałe od spożywania zbyt gorących posiłków), a także wypadki (choć w przypadku nich częściej dochodzi do urazów tkanek zewnętrznych niż wewnętrznych). Specjaliści twierdzą, że z opuchnięciami policzków możemy również powiązać występujące w jamie ustnej afty.

Domowe sposoby walki ze spuchniętymi policzkami

Wystąpienie jakichkolwiek objawów obrzęków policzków powinno być dla nas jasnym sygnałem, że należy się udać na konsultację stomatologiczną. Pacjent samodzielnie nie jest w stanie bowiem określić źródła problemu, a przyjmowanie leków przeciwbólowych i próby „przeczekiwania” dolegliwości skutkują zazwyczaj nie wyleczeniem, a pogłębieniem się problemu. Tylko lekarz przeprowadzając w gabinecie stomatologicznym szczegółową diagnostykę stanu naszej jamy ustnej jest w stanie nakreślić odpowiednią, bezpieczną metodę leczenia.

W przypadku opuchlizny powstałej na skutek ekstrakcji zębów, w warunkach domowych mamy jednak możliwość złagodzenia dolegliwości i przyspieszenia czasu gojenia. W tym celu należy, zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego, na czas około tygodnia ograniczyć dietę do spożywania papkowatych, letnich pokarmów, a także koniecznie tuż po zabiegu rzucić palenie.

W warunkach domowych możemy również stosować dostępne w aptekach bez recepty napary z ziół do płukania jamy ustnej, takie jak chociażby szałwia. Pamiętajmy jednak, że samodzielnie mamy szansę wyłącznie załagodzić opuchnięcia, natomiast kluczowa na każdym etapie leczenia kłopotu powinna być zawsze konsultacja ze stomatologiem.

Kategoria : Blog
11 lutego 2020
czerniak blon

Czerniak błon śluzowych, w przeciwieństwie do czerniaka skóry, jest stosunkowo rzadko występującym nowotworem. Według badań, stanowi on obecnie zaledwie około 1,4% wszystkich przypadków. Najważniejszą rolę w walce z nim odgrywa profilaktyka, a także odpowiednio szybkie wykrycie choroby, które znacznie zwiększa szanse na wyleczenie. Jak rozpoznać czerniaka błon śluzowych i na czym polega jego leczenie?

Sam czerniak jest wywodzącym się z melanocytów nowotworem skóry, błony naczyniowej oka, czy właśnie błon śluzowych. Wśród najczęstszych przyczyn jego powstawania wymienia się promieniowanie słoneczne, a zatem spędzanie zbyt dużo czasu na słońcu, ale także opalanie się w solarium czy używanie lampy UV do utwardzania paznokci. W przypadku czerniaka błon śluzowych, za jego rozwój najczęściej odpowiadają nasze geny i indywidualne predyspozycje.

Czym charakteryzuje się czerniak błon śluzowych?

Czerniak błon śluzowych najczęściej pojawia się „de novo”, a zatem bez poprzedzających go łagodnych zmian melanocytowych. Najczęściej atakuje podniebienie twarde i dziąsło szczęki, znacznie rzadziej dziąsło żuchwy, wargi czy policzki. Zdarza się, że można go również zaobserwować na dnie jamy ustnej, w okolicach migdałków i ślinianki przyusznej.

We wczesnej fazie trudno jest go zdiagnozować, ponieważ rozwija się bezobjawowo. Z czasem zaczyna jednak przybierać formę brązowej, czarnej, szarej, fioletowej, bądź czerwonej plamki, zlokalizowanej w którymś z wymienionych wyżej miejsc. W zaawansowanej fazie, plamka się powiększa, ewoluując w gołym okiem dostrzegalną zmianę powodującą krwawienie i ból. Co czwarty chory w momencie rozpoznania czerniaka błon śluzowych ma już jego przerzuty do węzłów chłonnych.

W jaki sposób można rozpoznać czerniaka błon śluzowych?

Jak wspomniano wyżej, czerniak najczęściej rozwija się bezobjawowo, więc do jego rozpoznania dochodzi najczęściej dopiero w zaawansowanej fazie. Ostateczną diagnozę stawia się na bazie badania histopatologicznego, które często bywa wspomagane badaniem immunohistochemicznym.

Co my możemy zrobić, by jak najszybciej rozpoznano czerniaka błon śluzowych? Przede wszystkim uważnie obserwować swoją jamę ustną, a wszelkie niepokojące sygnały zgłaszać lekarzowi. Konieczne jest również regularne odwiedzanie stomatologa, gdyż tylko specjalista jest w stanie możliwie szybko dostrzec wszystkie rozwijające się w obrębie błon śluzowych kłopoty.

W jaki sposób wygląda leczenie czerniaka?

Rozpoznany we wczesnym stadium czerniak nie jest specjalnie trudny do wyleczenia. Aby się go pozbyć, wystarczy poddać się zabiegowi chirurgicznemu. Po takiej operacji wprawdzie pozostaje niewielka blizna, jednak gwarantuje ona niemal stuprocentową skuteczność. W przypadku rozpoznania czerniaka w bardziej zaawansowanej fazie (gdy zmiana ma grubość ponad 1 mm), zazwyczaj konieczne jest przeprowadzenie biopsji węzłów chłonnych oraz włączenie terapii systemowej.

W najbardziej zaawansowanych stadiach raka, poza wycięciem czerniaka chirurgicznie, konieczne jest także zastosowanie chemioterapii, która ma na celu zatrzymanie podziału komórek nowotworowych i spowolnienie ich wzrostu. Niekiedy stosuje się radioterapię oraz immunoterapię. Jeśli chodzi o rokowania, są one w głównej mierze zależne od tego, w jakim stadium zostaje rozpoznana choroba. W przypadku odpowiednio wczesnego jej zdiagnozowania, większość pacjentów przeżywa nawet 15 lat.

Profilaktyka przed czerniakiem błon śluzowych

Czerniak błon śluzowych nie wiąże się z nadmierną ekspozycją skóry na słońce, jednak chcąc uniknąć innych rodzajów nowotworów, powinniśmy po pierwsze ograniczyć wizyty na solarium. Według specjalistów, nie możemy spędzać w nim więcej niż 23-30 minut rocznie. Poza tym, należy pamiętać o tym, że korzystać z solarium mogą wyłącznie ludzie zdrowi, a do wizyty w solarium skórę trzeba odpowiednio przygotować, intensywnie ją nawilżając. Opalając się na słońcu pamiętajmy o tym, by stosować kremy z flirtem. Ponadto, osoby poniżej czterdziestego roku życia powinny zapobiegawczo badać swoją skórę raz na trzy lata, a starsze raz do roku.

Jeśli zaś chodzi stricte o czerniaka błon śluzowych, jego profilaktyka powinna opierać się o regularne wizyty u stomatologa, oraz baczną obserwację błon śluzowych i ewentualnych, pojawiających się w niej zmian. W przypadku ich dostrzeżenia, konieczna jest natychmiastowa konsultacja ze specjalistą.

Kategoria : Blog
22 stycznia 2020
choroba podniebienia

Podniebienie gotyckie to rzadka, ale mogąca stwarzać w codziennym życiu wiele kłopotów przypadłość. Najczęściej towarzyszą jej trudności z przyjmowaniem pokarmów, ale czasem wiązać się z nią mogą również wady wymowy i zgryzu. Podniebienie gotyckie jest chorobą wrodzoną, której leczenie opiera się głównie na wykonywaniu pewnego rodzaju ćwiczeń jamy ustnej, dzięki którym usprawnione zostaną ruchy języka, a także wzmocnione mięśnie żuchwy i warg.

Jak pokazują badania, problemy z podniebieniem gotyckim szczególnie często dotyczą wcześniaków (domniemuje się, że to ze sprawą nieosiągnięcia odpowiednio długiego czasu, by podniebienie zdołało się właściwie ukształtować) oraz osób cierpiących na różne zaburzenia neurologiczne. Ale nie tylko. Kłopot podniebienia gotyckiego często dotyczy także pacjentów z zespołem Downa lub zespołem Marfana. Specjaliści twierdzą również, że jednym ze źródeł choroby może być niedrożność nosa oraz długotrwałe oddychanie ustami.

Jak wygląda podniebienie gotyckie?

Podniebienie gotyckie swą nazwę zawdzięcza specjalnemu ukształtowaniu podniebienia, które charakteryzuje ten stan chorobowy. Jest ono twarde, wysokie i wąskie, co może nam przywodzić na myśl właśnie budowle skonstruowane w stylu gotyckim. Osoby zmagające się z podniebieniem gotyckim zazwyczaj mają problem z dotknięciem czubkiem języka górnego ograniczenia jamy ustnej, co dla lekarza stanowi zazwyczaj jeden z głównych elementów diagnostycznych.

Położenie podniebienia wewnątrz jamy ustnej sprawia, że diagnostyka wszelkich związanych z nim chorób jest bardzo utrudniona; kłopot podniebienia gotyckiego pozostaje więc często nierozpoznany. Poza różnicami dotyczącymi wyglądu zewnętrznego podniebienia, może on się jednak objawiać również zmianami w jego funkcjonowaniu, takimi jak:

  • kłopoty z połykaniem występujące u dziecka, spowodowane niewłaściwym ułożeniem języka (język zamiast się unosić, przez cały czas pozostaje w poziomie);
  • złe utorowanie oddechu, prowadzące do oddychania przez jamę ustną a nie jamę nosową (uwidacznia się to chociażby ciągle rozchylonymi wargami w ciągu dnia i spaniem z otwartymi ustami);
  • problemy z gryzieniem, żuciem, oraz połykaniem poszczególnych pokarmów;
  • wady zgryzu (zwłaszcza te krzyżowe oraz doprzednie);
  • wady wymowy (niewłaściwe wymawianie głosek „r” czy „l”,, seplenienie),
  • problemy z przyjmowaniem płynnych pokarmów przez niemowlę (matki mają kłopot z dociśnięciem piersi do podniebienia dziecka, często malucha trzeba wyposażyć w specjalnie dopasowany smoczek).

Leczenie podniebienia gotyckiego

W przypadku dostrzeżenia u swojego dziecka objawów podniebienia gotyckiego, niezwykle pomocna może okazać się wizyta u ortodonty, laryngologa i ortopedy. Czym wcześniej rozpoczniemy leczenie, tym jego efekty będą bardziej zadowalające, więc warto jak najszybciej zaprowadzić szkraba do wymienionych specjalistów.

W jaki sposób konkretnie wygląda leczenie podniebienia gotyckiego? U logopedy odbywa się ono poprzez wykonywanie specjalnych ćwiczeń usprawniających pionowe ruchy języka (na przykład unoszenie języka do wałka dziąsłowego). Laryngolog może z kolei zalecić określone ćwiczenia oddechowe, które umożliwią pacjentowi właściwe połykanie, oraz przyswoją nawyk prawidłowego oddychania przez nos.

Kiedy należy założyć aparat?

Jak wspomniano wcześniej, osoba cierpiąca na podniebienie gotyckie powinna się również znajdować pod stałą opieką ortodonty. Ważne, by lekarz ten miał możliwość kontrolowania zgryzu pacjenta; nadzorowania, czy problemy z podniebieniem nie wpływają negatywnie na ułożenie zębów. W przypadku zaawansowanych kłopotów z podniebieniem gotyckim, specjalista może zadecydować o zastosowaniu specjalnego aparatu na podniebienie, którego celem będzie rozszerzenie naszej szczęki.

Czasem, gdy aparat zakłada się osobie dorosłej, same „druty” niestety jednak nie wystarczają – poszerzanie szczęki pacjentów pełnoletnich wymaga bowiem użycia większej siły. W takim wypadku ortodonta najczęściej podejmuje współpracę z chirurgiem, przy pomocy którego przeprowadzona zostaje operacja „dystrakcji szczęki”, a zatem poszerzenia kości podniebiennych i tym samym stworzenia odpowiednich warunków zwarciowych między łukami zębowymi.

Jakie skutki może nieść za sobą nieleczenie podniebienia gotyckiego?

Podniebieniu gotyckiemu nie towarzyszy żaden ból, jednak nieleczone może mieć dla nas wiele przykrych konsekwencji, utrudniających codzienne funkcjonowanie; już wcześniej wspomniano tu o problemach z oddychaniem, żuciem, gryzieniem, czy połykaniem, a także wadach zgryzu i wymowy, które z czasem mogą się tylko pogłębiać.

Właśnie z uwagi na ten fakt bardzo istotnym jest, byśmy jak najszybciej podjęli leczenie; proponowane przez lekarzy specjalistów metody mogą bowiem sprawić, że nasze życie z podniebieniem gotyckim będzie w pełni normalne i komfortowe.

Kategoria : Blog
10 stycznia 2020
choroba dziasel

Przerost dziąseł to schorzenie objawiające się najczęściej obrzękniętymi, krwawiącymi, i obniżającymi się w kierunku koron zębowych dziąsłami. Według specjalistów, może być ono między innymi konsekwencją przyjmowania niektórych leków (szczególnie tych immunosupresyjnych czy przeciwpadaczkowych), stosowania antykoncepcji hormonalnej, oraz niedostatecznej higieny jamy ustnej. Jakie są metody leczenia przerostu dziąseł?

Aby zrozumieć proces powstawania przerostu dziąseł, należałoby zapoznać się z klasyfikacją opracowaną przez Amerykańską Akademię Periodontologiczną. Choroby dziąseł podzielono w niej na dwie grupy: jedną stanowią schorzenia związane z obecnością płytki nazębnej, drugą te nie mające związku z jej obecnością. Bez względu jednak na etymologię zjawiska, cechą charakterystyczną przerostu dziąseł jest zawsze występowanie zmian patologicznych wyłącznie w obrębie dziąsła.

Rodzaje chorób dziąseł

Pisaliśmy już o tym, że choroby dziąseł możemy podzielić na związane z płytką nazębną i te jej niedotyczące. Do pierwszej grupy zaliczamy:

  • zapalenie dziąseł bez innych czynników miejscowych bądź razem z nimi (możemy tu wyróżnić przerost dziąseł wywołany działaniem aparatu ortodontycznego, utrudniający odpowiednią higienę jamy ustnej),
  • zapalenia związane z czynnikami ogólnymi (na przykład te wywołane zaburzeniami układu hormonalnego, związane z cyklem menstruacyjnym, cukrzycą czy chorobami krwi),
  • przerost dziąseł będący konsekwencją zażywanych leków (mowa tu głównie o takich specyfikach jak fenytoina, cyklosporyna A oraz blokery kanałów wapniowych),
  • choroby związane z zaburzeniami odżywiania.

Do chorób dziąseł niezwiązanych z płytką nazębną zaliczamy:

  • choroby dziąseł związane z infekcjami jamy ustnej,
  • schorzenia uwarunkowane genetycznie,
  • choroby dziąsłowe będące konsekwencją chorób ogólnoustrojowych,
  • zmiany pochodzenia urazowego.

Jak rozpoznać przerost dziąseł?

Sam przerost dziąseł charakteryzuje się przede wszystkim tym, że patologiczne zmiany powstają za jego sprawą wyłącznie w obrębie dziąseł – nie atakują one innych tkanek przyzębia, nie wpływają na utratę kości wyrostka zębodołowego. Na pierwszy rzut oka można dostrzec głównie zmiany w kształcie i konsystencji dziąseł – dość szybko pojawia się wrażenie, że nasze dziąsła obniżają się w kierunku koron zębowych.

Wraz z rozwojem choroby, stopniowo zmienia się także kolor naszych dziąseł – początkowo jest on różowy, następnie czerwony, a w najbardziej zaawansowanym stadium siny. Charakterystyczne dla przerostu dziąseł jest również częste występowanie podczas jedzenia i szczotkowania krwawienia.

Jak należy leczyć przerost dziąseł?

Pamiętajmy, by nie bagatelizować żadnych objawów związanych z krwawieniem, zaczerwienieniem czy obrzękami dziąseł – mogą być one bowiem konsekwencją nie tylko przerostu dziąseł, ale również sygnałem, że w naszej jamie ustnej wykształcają się groźne schorzenia typu białaczki, cukrzycy, pęcherzycy czy niedokrwistości. Właśnie dlatego zawsze, gdy dostrzeżemy u siebie podobne symptomy, powinniśmy udać się na konsultację do dentysty.

Wciąż najczęstszą przyczyną powstawania przerostu dziąseł jest niedostateczna higiena jamy ustnej. Aby zatem pozbyć się kłopotu, stomatolog często zaleca zadbanie o zęby i dziąsła ze wzmożoną uwagą (szczotkowanie po każdym posiłku, dodatkowo przeprowadzanie regularnego nitkowania), a poza tym wykonuje zabieg skalingu, który pozwala precyzyjnie usunąć z wszelkich newralgicznych miejsc kamień nazębny.

W przypadku bardziej zaawansowanych zmian, gdy za sprawą przerostu dziąseł nasze błony śluzowe są mocno obrzęknięte i opuchnięte, lekarz może zadecydować o konieczności podjęcia leczenia chirurgicznego bądź terapii laserem. Należy jednak pamiętać, że aby zostać zakwalifikowanym do tych zabiegów, trzeba również bezwzględnie przestrzegać zasad higieny jamy ustnej, a poza tym regularnie uczęszczać na wyznaczone przez stomatologa wizyty kontrolne.

Co zrobić, aby uniknąć przerostu dziąseł?

Najłatwiej jest uniknąć kłopotów z przerostem dziąseł po prostu perfekcyjnie dbając o higienę jamy ustnej. Mowa tu nie tylko o regularnym szczotkowaniu zębów dwa razy dziennie, ale również przynajmniej raz na dobę przeprowadzaniu nitkowania trudno dostępnych przestrzeni, bądź usuwaniu naleciałości z newralgicznych miejsc przy pomocy irygatora dentystycznego. Wskazane jest również korzystanie w codziennej pielęgnacji jamy ustnej z dodatkowych środków, takich jak chociażby płyny do płukania.

Pamiętajmy, że zaniedbanie codziennej higieny jamy ustnej i zlekceważenie przerostu dziąseł – niezależnie od jego przyczyn – może skutkować nasilaniem się objawów chorobowych, a także ich progresji w kierunku paradontozy czy wykształcania się groźnych zmian próchnicowych.

Kategoria : Blog
5 grudnia 2019
znieczulenie nasiekowe

Obecnie stomatolodzy oferują nam trzy rodzaje znieczuleń miejscowych: powierzchowne, przewodowe oraz nasiękowe. My dziś postanowiliśmy się skupić na tym ostatnim. Na czym polega znieczulenie nasiękowe, jaka jest jego cena i jak długo działa? Czy jest bolesne? Te i inne informacje uzyskasz zapoznając się z lekturą niniejszego tekstu.

Skuteczność znieczulenia nasiękowego opiera się o blokowanie przewodnictwa impulsów nerwowych trafiających do mózgu. Znieczulenie można wykonać zarówno w szczęce, jak i przednich zębach żuchwy; wszystko sprowadza się do wstrzyknięcia środka znieczulającego w okolicę korzenia leczonego zęba. Obecnie znieczulenie nasiękowe stosuje się właściwie w każdej dziedzinie stomatologii – zarówno w stomatologii zachowawczej, protetyce, ortodoncji, jak i chirurgii stomatologicznej czy szczękowo-twarzowej.

Na czym opiera się działanie znieczulenia nasiękowego?

Większość z dzisiejszych zabiegów stomatologicznych nie wymaga znieczulania, jednak pacjenci mimo wszystko często o nie proszą – głównie z uwagi na chęć zapewnienia sobie w trakcie operacji jak największego komfortu psychicznego. Niemal wszystkie dostępne środki znieczulania miejscowego działają na tej samej zasadzie; ich zadaniem jest blokowanie impulsów nerwowych docierających do mózgu. Nie inaczej jest ze znieczuleniem nasiękowym.

No dobrze, ale w jaki konkretnie sposób ów impulsy nerwowe zostają zablokowane? Otóż każde znieczulenie miejscowe jest skuteczne ze względu na zastosowane w nim środki znieczulające, które mogą być naprawdę zróżnicowane. Niegdyś do znieczulania używano głównie prokainy, jednak z czasem została ona wyparta przez mepiwakainę, prilokainę czy bupiwakainę. Warto podkreślić, że każdy z tych środków może wiązać się z pewnymi skutkami ubocznymi, dlatego też specjalista dobiera ich stężenie w sposób adekwatny do danego przypadku.

Znieczulenie nasiękowe a inne metody znieczulające

Znieczulenie nasiękowe uchodzi za najbardziej komfortowe dla pacjenta ze wszystkich technik znieczulania miejscowego; jest ono również obecnie uważane za najbardziej popularną formę znieczulania. Czym różni się znieczulenie nasiękowe od znieczulenia przewodowego i powierzchownego?

Otóż jak wspomnieliśmy wcześniej, znieczulenie nasiękowe można aplikować zarówno w szczęce, jak i przednich zębach żuchwy. Jest ono możliwie najmniej inwazyjne, ponieważ wiąże się ze wstrzyknięciem środka znieczulającego do tkanek miękkich. Dla porównania, znieczulenie powierzchowne polega na posmarowaniu żelem z lidokainą miejsca wkłucia, zaś przewodowe wymaga dostania się igłą iniekcyjną do otworu żuchwy w miejscu, w którym przebiega nerw, i następnym zdeponowaniu tam anestetyku.

Znieczulenia miejscowe nie są jednak jedynymi sposobami na uchronienie pacjentów przed bólem związanym z zabiegami stomatologicznymi. Sporadycznie lekarze w porozumieniu z pacjentem decydują się również na przeprowadzenie zabiegu pod narkozą; najczęściej w przypadku ekstrakcji zębów. Od niedawna stomatolodzy mają do dyspozycji także tak zwane „znieczulenie tumescencyjne”, które polega na podaniu pacjentowi środków znieczulających o obojętnym pH.

Jakie są przeciwskazania do wykonania znieczulenia nasiękowego?

W zasadzie jedynym przeciwskazaniem do wykonania znieczulenia nasiękowego jest uczulenie pacjenta na któryś ze składników uczulających. W dzisiejszej medycynie występuje jednak mnóstwo różnego rodzaju preparatów służących do miejscowego znieczulenia zęba, a zatem odpowiednio dopasowany specyfik nie powinien wywoływać u osoby poddającej się znieczuleniu żadnych skutków ubocznych.

Aby zminimalizować ryzyko wszelkich działań niepożądanych, lekarz tuż przed zaaplikowaniem pacjentowi znieczulenia przeprowadza wnikliwy wywiad, który pozwala określić, które środki znieczulające będą bezpieczne. Etap ten jest bardzo istotny, ponieważ podanie znieczulenia stomatologicznego osobie uczulonej na dany preparat może prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego, i w konsekwencji nawet do zgonu.

Obecnie nie istnieją przeciwskazania, by aplikować znieczulenie nasiękowe nawet kobietom w ciąży – oczywiście tylko w przypadku zastosowania specjalnych, bezpiecznych dla ciężarnej i płodu specyfików.

Ile kosztuje znieczulenie nasiękowe? Czy jest bolesne?

Znieczulenie nasiękowe działa zazwyczaj przez około trzy godziny, co jest czasem w pełni wystarczającym do tego, by każdy zabieg przeprowadzić w sposób spokojny i komfortowy. Jego cena jest uzależniona od gabinetu dentystycznego – czasem znieczulenie jest wliczone w koszt zabiegu, a w niektórych przypadkach należy za nie dopłacić kilkadziesiąt złotych.

Niezwykle często pacjenci pytają nas, czy znieczulenie nasiękowe boli. Otóż cały dyskomfort sprowadza się właściwie do nieprzyjemnego uczucia, które pojawia się w momencie wkłuwania – potem już pacjent nie powinien odczuwać żadnych nieprzyjemnych doznań (wyłączając z tego możliwe zdrętwienie wargi i policzka). Co warte podkreślenia, nie ma przeciwskazań, by po znieczuleniu nasiękowym prowadzić samochód czy pić alkohol.

Kategoria : Blog